De week van respect 2020

Door Denise uit HAVO 5 op 9 november 2020

‘Respect is het gevoel of uiting waarmee je laat merken dat je iemand aanvaardt als een waardig en waardevol mens.’

Maandag 9 november 2020 besproken we dit onderwerp met de nieuwe kerngroep van InDifferent, samengesteld door meneer Noteboom, als introductie voor de week van respect. De week van het respect is de week die bijdrage levert aan de sociale veiligheid in de klas, op school en in de buurt. Een persoonlijk verhaal staat hierbij centraal.

De week van respect begon voor een aantal leden van InDifferent het achtste uur in lokaal 23. Er waren leerlingen van verschillende leerjaren, niveaus en leeftijden aanwezig. De meesten kenden elkaar niet. Ze hadden elkaar vast wel eens door de lange gangen van de school zien lopen of zien zitten in een klaslokaal, maar een naam hadden ze nog niet bij die persoon.  De bedoeling van de bijeenkomst was dan ook niet alleen uitleg krijgen over respect en de week ervan, maar ook om elkaar te leren kennen. Meneer Noteboom bedacht daarom het spel: ‘Iedereen die…’

Een voorbeeld: ‘Iedereen die zich veiliger is gaan voelen op school door het ontstaan van InDifferent.’ De bedoeling was dat je opstond en zou lopen naar een andere plek als je ermee eens was of je bleef zitten als dat niet zo was. De persoon die geen stoel meer had, bleef staan in het midden van de kring en bedacht een ander onderwerp.

Op deze manier leerden we elkaar goed kennen. Een fijne, gezellige sfeer ontstond,  die meteen heel vertrouwd aanvoelde. De persoonlijke informatie blijft binnen de groep en zal niet naar buiten komen. Uit respect kan ik dus niet verder in details gaan over wat er besproken werd. Dat is immers ook waar de week van het respect omdraait.

Debat

Op woensdag 11 november 2020 volgde ik het debat in de klas bij meneer Noteboom. Ik ging  achter in de klas zitten en keek alles rustig aan terwijl ik aantekeningen zat te maken. De les begon met een uitleg van meneer Noteboom over de week van respect. Stil luisterden de leerlingen en na een tijdje vroeg meneer Noteboom: “Wat is respect?”

“Wat is respect?”
Ze kregen de opdracht om op een groot A3-formaat vel papier een mindmap te maken. In het midden stond respect. Daarom heen stonden woorden en zinnen van de kinderen wat volgens hun met respect te maken had. Toen de tijd om was moesten ze per groepje vertellen wat ze hadden opgeschreven.  Ik begon een beetje te lachen toen het eerste groepje werd aangewezen. En wat ze zeiden ging als volgt: “We hebben niks opgeschreven. Een discussie ontstond en niemand was het met elkaar eens.” Al snel waren de volgende groepjes aan de beurt. Het ene groepje zei: “Aardig zijn voor anderen”. Het andere groepje zei: “Accepteren zoals ze zijn.” Ook werd er gezegd dat er niet gepest mag worden en dat je elkaar moet behandelen zoals je zelf ook behandeld wilt worden. De antwoorden waren erg verschillend en een gedreven discussie ontstond. Zo praatten de kinderen steeds door elkaar heen. Meneer Noteboom vroeg dan ook steeds om stilte en elkaar uit te laten praten. Nadat er was gepraat over wat respect nou eigenlijk is begon het debat echt. Ik was erg benieuwd naar de verschillende meningen. 

Stelling 1
“Respect is iemand behandelen zoals je zelf ook behandeld wilt worden.”

Het viel me op dat de meesten het daar mee eens waren. Zelf ben ik het er ook mee eens. Je wilt toch altijd met respect behandeld worden? Dan zou je dat niet doen bij een ander. Over deze stelling werd uiteindelijk lang gediscussieerd. Als voorbeeld werd iemand met ADHD genomen. Stel iemand heeft ADHD werd er gezegd. “Die kan niet rustiger worden dan dat hij of zij al in “rust” is.”

Stelling 2
“Ik vind dat er bij ons op school respectvol met elkaar om wordt gegaan.”

Bij deze stelling reageert de klas erg verschillend. Er is enige twijfel. Volgens sommigen wordt er in de pauzes vaak respectloos tegen anderen gedaan. Het argument daarbij was dat er geen docent bij zit. Een meisje werd een keer uitgescholden en daar werd niets aan gedaan. Meneer Noteboom vertelt de leerlingen dat ze altijd naar de mentor toe moeten komen als er zoiets gebeurt en niet bang moeten zijn om zoiets te verklappen. De mentorklas en de mentor kwamen uiteindelijk tot de conclusie dat op elke school mensen niet respectvol worden behandeld.

Stelling 3
“Ik vind dat we in onze klas elkaar met respect behandelen.”

Weer zijn de meesten het er mee eens. Eén van de leerlingen zegt: ‘Soms worden er stomme grapjes gemaakt.’ De leerling legt uit dat er soms weleens vervelend wordt gepraat, maar dat iedereen verder gewoon aardig tegen elkaar is. Meneer Noteboom aan het woord:  ‘Je moet elkaar een open sfeer geven. Je moet fouten kunnen maken en alle ideeën moeten verwelkomd worden.’ Ik vond dat erg goed gezegd. Stel jij hebt een idee en iemand zegt tegen je dat het hartstikke slecht is, dan zou je helemaal dichtklappen. Als je de volgende keer een idee hebt zou je niks zeggen, omdat je bang bent dat het weer slecht wordt gevonden. Misschien was dat idee juist een super goed idee. Helaas kan niemand het dan te horen krijgen en dat is dan erg jammer. Daarom is het inderdaad goed als ideeën met open armen worden verwelkomt.  

Stelling 4
“Als een docent of leerling jou op school niet respectvol benaderd hoef jij diegene ook niet met respect te behandelen.”

Een jongen roept door de klas: ‘Ik zou iets terug roepen en er niet over nadenken.’ Waarop een andere leerling antwoordt: ‘Als je iemand respectloos benaderd en als diegene het terug doet en jij doet het vervolgens nog een keer, dan eindigt het nooit en zal er ook geen respect ontstaan.’ Dat vond ik erg goed gezegd en daar was ik het dan ook mee eens. Het beste is om naar de mentor te gaan. Je doet iets terug, maar niet op een respectloze manier. Het belangrijkste is om bij jezelf te denken: ‘Ik wil een respectvol persoon zijn.’

Dit waren de vier stellingen die in het debat waren behandeld. Ik vond dat de antwoorden erg mooi en goed waren. Het viel me op dat veel mensen het met elkaar eens waren en dus uiteindelijk ongeveer hetzelfde denken over respect. Als laatste moest er nog een winnaar worden gekozen. Die winnaar werd nooit aangewezen. Het belangrijkste was om nog eens lekker na te denken over wie het mooiste heeft gezegd en dat doe ik ook.  Ga jij dat ook doen?

In deze week van respect heeft Denise elke dag een andere leerling geïnterviewd die actief is bij InDifferent. Je leest deze interviews via onderstaande knop. 

 

George en Eran worden racisten

Door Denise uit HAVO 5 op 8 oktober 2020

In de voorstelling ‘George en Eran worden racisten’ illustreren de vrienden, George en Eran samen met het zangduo Nordgrond de (on)mogelijkheid om het goed te doen. Er is altijd iemand die zich beledigd, gediscrimineerd of ongelijk behandeld voelt.

De zaal was donker, het podium verlicht waardoor alleen daar je blik op ruste. Een doek met wolken hing op het podium, muziekinstrumenten stonden klaar. Het stuk kon beginnen. Wat begon als een rustige, persoonlijke voorstelling vol humor en muziek veranderde langzaam in een stuk vol racistische grappen, ongelijke behandeling en discriminatie. Het weinige publiek dat in de zaal zat lachte om de vele foute grappen die gemaakt werden. Ik keek naast me en zag een aantal personen geschokt kijken. ‘Ik snap echt niet wat daar grappig aan is’, hoorde ik de persoon naast mij fluisteren. Gelukkig lachte het publiek niet alleen, maar ontstond er irritatie toen Myrthe onderuit werd gehaald bij een wedstrijd, ‘wie is het lelijkst’.  Zij werd gekozen als lelijkste door haar collega’s en werd toen flink gekleineerd waardoor ze erg onzeker werd. ‘Je bent zelf oerlelijk’, riep een man op een gegeven moment boos naar George. Ik was blij om te zien dat het publiek een keer ingreep.

De acteurs lieten erg mooi zien in de voorstelling dat opmerkingen eruit worden gefloept door personen. Ze doen vervolgens alsof er niks is gebeurd terwijl ze zelf weten dat ze heel goed fout zitten. De mensen doen niks en staan alleen maar te lachen. Dat is precies wat er in de voorstelling gebeurde. Een racistische opmerking werd gemaakt en het publiek begint te lachen.

In het stuk was duidelijk te zien dat niet één bepaalde groep mensen achtergesteld, maar dat letterlijk iedereen, ongeacht huidsleur, afkomst, seksualiteit mensen achtergesteld. De Nederlander die deed alsof hij altijd gelijk had, waardoor zijn superioriteitsgevoel erg naar voren kwam. De Jood die de Nederlander de schuld gaf van het aantal gestorven Joden in de tweede wereldoorlog. De moslim die de vrouw steeds vergat tijdens het stuk en als laatst de vrouw die door de opmerkingen van de Nederlander heen prikte. Dat vond ik wel heel erg belangrijk om te zien. Dat laat zien dat er in iedereen wel een racist aanwezig is.

Ik vond het een mooie voorstelling. Een voorstelling waarbij woede en verdriet opborrelden. De acteurs leverden gewaagd, maar ook fantastisch werk. De boodschap is duidelijk daar: de mens in het algemeen doet niks, staat erbij te kijken of lacht toe, totdat … het ergens genoeg is!  Zie black lives matters, zie Wit-Rusland, zie … . Tot hoe ver ga jij

We gaan het hebben over haar

Door Denise I uit HAVO 4 op 12 februari 2020

Kroeshaar. Slecht haar?
Je hebt verschillende soorten haar. Jouw haar, mijn haar, goed haar en slecht haar. Slecht haar? Bestaat ‘slecht haar’ eigenlijk wel?

Op woensdag 12 februari kwam ik daar samen met een groepje van Indifferent achter, in het Stadstheater Arnhem. Theater duo Backman en Blokland gaven ons uitleg over ‘goed haar’ en ‘slecht haar’. ‘Goed haar’ moet het gladde haar voorstellen en ‘slecht haar’ het kroeshaar. Met dit gegeven leidde de voorstelling naar een discussiestuk over racisme waarbij het op een serieuze manier werd verteld, maar ook op een vrolijke manier vol humor.

De zaal zat vol met mensen. Mensen met verschillende haartypen. Kroeshaar, krullen, golven en stijl haar. Het duo legde uit dat er verschillende haartypes waren. Van 1a, het steilst tot 4c, het kroest. Ik keek om me heen en toen pas zag ik de verschillende haar typen duidelijk naar voren komen. Die zal dan vast haartype 2b hebben dacht ik als ik een persoon met golvend haar in de zaal zag. Die heeft dan 4c dacht ik toen ik een vrouw met kroeshaar zag. Het was nieuw voor mij en ik vond het erg interessant om de verschillen in het haar te zien.

Theater duo Backman en Blokland namen ons mee in de geschiedenis van voornamelijk kroeshaar. De andere haartypes weggelaten. De voorstelling werd verteld door middel van liedjes, dialogen, beelden op een beeldscherm en presenteren. Vroeger werd kroeshaar gezien als slecht haar. Het was namelijk slecht door te kammen. Ook zou je als je kroeshaar had een minder goede carrière hebben, mannen zouden niet voor je vallen en modellen met kroeshaar zouden nooit op de voorpagina van een tijdschrift komen te staan.

‘Vroeger zat ik op de bank met mijn oma en moeder en er kwam een model in beeld met blond, stijl haar. Mijn oma en moeder zeiden toen altijd: ‘Dat is pas goed haar’. Mijn Kroes haar was dan fout’, vertelde een van de vrouwen. Zo ging dat bij meerdere mensen met kroeshaar vroeger. Het gevolg daarvan was dat ze het allemaal ging straighten. Je kocht dan haarproducten waar allemaal chemicaliën inzaten die je haar zo stijl en glad mogelijk maakten. Daarnaast begonnen mensen pruiken te dragen, stijlden ze hun haar met een stijltang en voegden ze nepvlechten toe aan hun haar. Ik herkende mezelf hierin. Zelf heb ik namelijk kroes/krullend haar. Net als de rest van mijn klas wilde ik het stijl hebben en plat dus gingen de haarproducten met chemicaliën een stuk of twee keer mijn haar in. Nu ik er naar terug kijk besef ik dat het hartstikke slecht is voor je haar en ik vind het erg schokkend dat er werd gedacht dat mensen met kroeshaar minder kansen zouden hebben dan mensen met glad haar. Bovendien zijn de haarproducten geldverspilling. Zo’n achthonderd euro per jaar.

Het duo wilde duidelijk maken dat iedereen gelijke kansen heeft en dat kroeshaar gewoon goed haar is. Dat alle haar types goed zijn. Ze hebben een statement bedacht: ’Unity for the community’ die ze aan ons vertelden. Het publiek stond op en riep samen met de vrouwen ‘unity for the community’. Gebonk als geluidseffect op de achtergrond. Mij maakte het helemaal vrolijk. Hoe deze voorstelling mensen deed meeslepen en liet denken. 

Aan het eind van de voorstelling was er nog een nagesprek. Een van de vragen die mij is bijgebleven, is de vraag: ‘Gaan er ook altijd mensen zomaar aan je haar zitten?’ Volmondig riep ik: ‘JA’. Op school had ik weleens in de pauze dat iemand zonder te vragen opeens aan mijn haar ging zitten. Ik draaide dan om en wat er werd gezegd was: ‘’Het is lekker zacht”. Het enige wat ik deed was knikken. Ik wist dan nooit wat ik ervan moest zeggen. Deze ervaring kwam bij zowel iedereen overeen.
Bij het nagesprek kwam ik erachter dat iedereen die in de zaal zat met kroeshaar of krullen blij was met het haar wat ze nu hadden. Dat was ook wat het theater duo wilde bereiken.

Theater duo Backman en Blokland, twee vrouwen die hebben duidelijk gemaakt dat elk haar goed is en slecht haar niet bestaat. Een top avond waar veel is geleerd en gelachen.

InDifferent X Focus - Eighth grade

Door Jort H uit VWO 2 op 5 juni 2019

We hebben met InDifferent een filmavond georganiseerd, in samenwerking met Focus Filmtheater in Arnhem. Uiteraard was het een film die aansluit bij ons doel. Je kon hier naartoe voor maar 1 euro. De film die we namelijk gingen kijken was Eighth Grade, dat ging over een meisje dat nogal onzeker en verlegen is, maar op internet voordoet alsof ze erg populair is, hier geeft ze tips over en plaatst ze op YouTube. Hier zijn zeker veel mensen op af gekomen, ongeveer iets van 50 mensen. Toen de film was afgelopen werd InDifferent nog  geïnterviewd door Tarik. We maakte ons dus even snel bekend voor de mensen die ons nog niet kenden. Zelf was het een geslaagde actie voor ons, het was namelijk erg gezellig met iedereen en we hebben weer meer publiek bereikt.

Your voice matters

Door Adriana uit VWO 3 op 9 maart 2019

De positie van vrouwen in de samenleving is tegenwoordig een van de grootste discussies. Overal ter wereld komen vrouwen op voor hun rechten zoals gelijke beloning en economische zelfstandigheid. #Metoo bijvoorbeeld is een beweging tegen seksuele intimidatie, aanranding en seksuele misbruik. Op de internationale vrouwendag was er daarom ook een expositie genaamd Your Voice Matters in de tijdelijke expositieruimte De Kerk van Museum Arnhem over de rol van de vrouw in de maatschappij. Wij, als InDifferent, waren daar natuurlijk ook aanwezig. Je kon er kunstwerken zien van 12 kunstenaars afkomstig uit diverse werelddelen. Het thema ́de positie van vrouwen in het verleden en nu` stond centraal. De kunstenaars willen met hun werk de onderwerpen als seksueel geweld, rollenpatronen, uitsluiting en migratie duidelijk maken. Your Voice Matters doet hier- door ook mee aan de landelijke herdenking van 100 jaar vrouwenkies- recht in Nederland.

Esiri Erheriene-Essi – Agressive Politeness

Dit kunstwerk was absoluut mijn favoriet van de gehele expositie. Het valt erg op door de kleuren die gebruikt zijn en van veraf ziet het eruit als een vrolijk schilderij. Maar als je het van wat dichterbij bekijkt zie je dat het al een heel stuk serieuzer wordt. Het geeft een beeld op racisme die Surinamers in de jaren 70 ondervonden in Nederland. Op de achtergrond zie je allemaal foto’s uit de krant van de Amerikaanse Black Panther Party, een Afro-Amerikaanse politieke organisatie. Het meest opmerkelijke is dat ik dacht dat dit kunstwerk over het nu ging en niet 40 jaar geleden. Omdat er nog steeds veel racisme bestaat in onze wereld, wat erg teleurstellend

European Solidarity Corps

Door Jort H uit VWO 2 op 7 december 2018

Op vrijdag 7 december is InDifferent met een aantal leden naar European Solidatity Corps in Utrecht geweest. Dat deden we om inspiratie op te doen voor onszelf om ervan te leren en om beter te worden.

Toen de presentatie net begonnen was vroegen de presentatoren ons om onder onze stoel te kijken, daar was een papieren vliegtuigje aan vast geplakt. Wanneer iedereen die gepakt had vroegen ze ons: waar denk jij aan bij het woord solidariteit? Dit moest je op dat vliegtuigje schrijven, zodra iedereen dat had gedaan mochten we dit met z’n alle tegelijkertijd naar voren gooien. Degene die het presenteerden pakte er een paar en lazen het voor aan de rest van de zaal. Als antwoord op de vraag kwam er ongeveer hetzelfde uit, namelijk:
– solidariteit is de erkenning dat iedereen ertoe doet
– samen sterk staan
– begaan zijn met elkaar
– empathisch zijn zonder vooroordelen.
– ondanks culturele verschillen samenwerken
– sterke schouders dragen de zwaarste lasten
– brede maatschappelijke verantwoordelijkheden.
Dit zijn doelen die aansluiten bij de doelen van InDifferent, namelijk diversiteit, inclusie en respect.

De doelen van het Corps waren: het organiseren van vrijwilligers positie, misschien een tijdelijke baan of stage lopen. De bedoeling hiervan is om in een ander land in Europa solidariteit op te brengen. Je kunt daar dan een solidariteitsproject aanvragen om iets terug te doen voor de omgeving. Dit leek ons wel iets voor de toekomst van InDifferent, maar voor de aankomende tijd is het wat te veel om te organiseren.
Mensen die hier ervaring mee hadden kwamen ook vertellen over hun ervaring. Neem bijvoorbeeld Daan Hin, hij organiseert op de Pride mark in Alkmaar een jongerenboot met 55 jongeren. Het is namelijk belangrijk dat organisaties jongeren steunen. Dit heeft uiteindelijk een eigen organisatie en netwerk opgeleverd. Dit zorgde voor ervaring en dit biedt hem nieuwe kansen. Voor onze groep is het misschien ook leuk om mee te doen met deze pride, omdat zijn boot speciaal op jongeren is gericht.

Wat ons deze dag uiteindelijk heeft opgeleverd is: we gaan langs scholen om InDifferent voor te stellen. Dit doen we omdat we denken dat het belangrijk is voor mensen die zich ‘buiten de norm’ voelen. We proberen een veilige plek te creëren zodat iedereen zich thuis voelt. Niet alleen op onze school, maar omdat het bij ons zo goed werkt en succesvol is, ook op andere scholen. We beginnen op scholen in de regio Arnhem.

Toen we daar waren, vonden we de presentatievorm ook erg leuk en origineel. Met name de papieren vliegtuigjes. Ook kreeg iedereen een kaart van een kwartet aan het begin. De bedoeling was dat je op zoek ging naar je medemensen waarmee je een kwartet vormt. Zo kwam je in gesprek met elkaar en dat was leuk. We hebben dus een paar goede ideeën opgedaan, het was een nuttige en leuke dag!

 

Petitie tegen schelden

Door Niek uit VWO 3 op 14 maart 2018

“Homo!” “Doe niet zo gay, man!” “Doe niet zo raar! Je bent toch geen homo?” De kans dat jij dit dagelijks door de gangen van je school hoort is groot. Veel kinderen die met deze woorden schelden vinden dat het niet erg is, omdat ze niet echt ‘homo’ zeggen te bedoelen. Wij als InDifferent denken daar anders over. Misschien bedoel je er niks verkeerds mee, maar bij homoseksuele leerlingen komt het wel net zo hard aan. Omdat wij willen dat dit schelden stopt, gingen wij de school rond met een petitie. Dit deden wij (hoe toepasselijk) op vrijdag 14 december 2018. Paarse Vrijdag!

Schelden met gay-gerelateerde woorden
Maar wat is nou PRECIES het probleem met het gebruiken van deze scheldwoorden? Ik vergelijk het met een trap in je maag. Stel je voor dat ik jou een hele harde trap in je maag geef. Dat doet natuurlijk pijn! Heel veel pijn! Wat nou als ik tegen jou zeg dat die trap niet bedoeld is als een trap? Doen die trappen dat minder pijn? Nee! Natuurlijk niet! Die trappen komen nog steeds net zo hard aan. 
Dit is exact hetzelfde als wanneer je scheldt met dit soort woorden tegen homoseksuele leerlingen. Dit geldt tenminste voor mij, maar ik denk dat dit voor meerdere homoseksuele mensen geldt.

Paarse Vrijdag
Paarse Vrijdag is een nationale dag waarop er gevierd wordt dat er diversiteit is als het gaat om geaardheden. De afgelopen ‘Paarse Vrijdag’ was op vrijdag 14 december 2018. D-Day. DE dag waarop wij met de petitie door onze school gingen. Alle InDifferent leden kregen een shirtje, een petitie en een pen halen. De hele dag konden ze andere kinderen aanspreken en ze dan overtuigen om de petitie te tekenen. Ik ging zelf ook door de school. Eerst dacht ik dat het super eng zou zijn om random leerlingen aan te spreken en aan te sporen mee te helpen, maar toen ik één leerling aansprak begon er bijna een rij te ontstaan van leerlingen die ook hun handtekening wilden zetten. Ik merkte dat dat mij in een positieve zin erg raakte. Niet alleen omdat ik nu geen kinderen meer hoefde aan te spreken, maar vooral omdat ik niet verwacht had dat er zoveel kinderen achter deze stelling zouden staan. En het is ons gelukt. Meer dan 60% van de school heeft de petitie getekend. Hier waren wij natuurlijk super blij mee, dus met een voldaan gevoel gingen we weer naar huis. Zeker de leukste schooldag van het jaar!

Niet alleen voor gay-gerelateerde scheldwoorden
Een paar weken na Paarse Vrijdag kwam onze directeur Mr. Maessen naar InDifferent toe. Hij had alle petities in z’n handen en hij wilde iets delen met ons. Spannend. Wat gaat Mr. Maessen zeggen over de petitie. Toen vertelde hij ons dat er door de schoolleiding over de petitie is gesproken en dat was besloten mee te werken. Als vanaf nu docenten horen dat er met gay-gerelateerde woorden gescholden wordt, is het de bedoeling dat zij aan de klas gaan uitleggen waarom dat echt niet goed is. Hij vertelde ook dat dit niet alleen voor deze scheldwoorden geldt, maar ook voor ziektes, afkomst etc. Alle scheldwoorden waar je groepen mensen mee kwetst. Yeah! Twee vliegen in één klap. Hier waren wij natuurlijk super blij mee!

Wat wij gehoopt hadden is dus gebeurt en hoe mooi is het dat dat breder is getrokken. Beter kon het niet worden. Wij waren blij! En hoe zit het bij jou? Denk jij nu ook twee keer na voordat jij met dit soort woorden scheldt?

De start van InDifferent

Door Jort uit VWO6 op 18 december 2017

Hoe nu InDifferent op school introduceren? Dat was de vraag waar Elmar en ik mee kampten. Aangezien heel bescheiden je entree maken op een school met veel leerlingen natuurlijk niets uithaalt besloten we het groots aan te pakken. We wilden een grootschalige reclamecampagne, die er professioneel en overtuigend uitziet. Met daarin veel verschillende leerlingen van onze eigen school, om te laten zien dat er veel leerlingen zijn die diversiteit steunen.

Er moest een mooie korte film komen voor de website en op alle tv-schermen op school en een bijbehorende overweldigende posteractie. De leerlingen moesten weten van ons bestaan, waar we voor staan en dat we er voor ze zijn. Vandaar kreeg de campagne als onderliggende gedachte dat “jezelf kunnen zijn” heel belangrijk is. Want als je niet jezelf bent, dan ben je nooit uniek. Juist dat wat jou uniek maakt wilden we benadrukken, dat is namelijk de boodschap die InDifferent wil uitzenden. Je mag zijn wie je bent en je hoeft je niet aan te passen om erbij te horen. 

Dat wij dat vinden werd via de video dus wel duidelijk. Maar het is voor een individu natuurlijk ook heel fijn als je weet dat de school er zo over denkt. Dat wilden we benadrukken met de posteractie. We hebben vijftig verschillende leerlingen van het Dorenweerd College op de foto gezet. Jong en oud, meisje en jongen, gay en straight, etc. Hoe diverser, hoe beter.
Vervolgens hebben al die vijftig leerlingen zelf een quote over diversiteit bedacht om op hun poster te zetten. We hebben op een vrijdagmiddag, nadat alle leerlingen al naar huis waren in totaal vijfhonderd posters opgehangen in de school.
Toen iedereen maandagochtend op school kwam, hing de hele school vol met posters! Omdat het zo veel verschillende leerlingen waren gaf het echt het gevoel alsof de hele school pro-diversiteit was. Dit leverde een heel mooi beeld op en was ook echt een duidelijk intrede van InDifferent binnen het Dorenweerd College. Sinds dat moment zijn we ontzettend gegroeid, qua leden, qua ervaring en qua kennis. Er kan nog zoveel moois uit deze groep mensen komen. Daarom ben ik ontzettend trots dat ik mee heb mogen helpen bij de geboorte van InDifferent. Ik hoop dat er nog vele mooie acties gehouden mogen worden.