OUDERS OVER INDIFFERENT

Voor ouders is het belangrijk om te weten wat hun kinderen doen en op de hoogte te zijn van wat hen bezighoudt. Hieronder de ervaringen van twee ouders van leerlingen die actief bij InDifferent betrokken zijn. 

DEBBY JANSEN

Als moeder van twee tienerdochters zie ik dagelijks hoe lastig de pubertijd is: een tijd van experimenteren, op zoek gaan naar jezelf, meegaan met de grote stroom én uniek zijn, loslaten én je eigen weg vinden. Inclusie is van alle tijden, maar in de huidige tijd met veel gebruik van social media lijkt uitsluiting wel zichtbaarder en daarmee pijnlijker te worden.

In mijn werk als managementconsultant zie ik dat organisaties met een grote diversiteit betere beslissingen nemen. Diversiteit, inclusie en respect zijn dus zowel op school, het bedrijfsleven en in de hele maatschappij belangrijke thema’s. En veel (middelbare) scholen hebben moeite om deze thema’s handen en voeten te geven.Elmar heeft met de oprichting van InDifferent op het Dorenweerd college in mijn ogen al veel bereikt: Hij  heeft diversiteit, inclusie en respect op de agenda van scholieren, docenten, schoolbestuur en ouders gezet. Hij heeft de dialoog aangezwengeld middels leuke creatieve activiteiten, die aansluiten bij deze tijd. En hij heeft het aantal actieve leden in korte tijd naar 100 gebracht. Niet gek voor een school met 1250 leerlingen! Daarnaast weet Elmar diverse maatschappelijke en culturele organisaties aan hem te binden om hem met InDifferent verder te helpen. Geen wonder dus dat diverse scholen in Arnhem en omgeving bij hem aankloppen voor hulp. Het enthousiasme, de passie en de ervaringsdeskundigheid van Elmar is een mega belangrijke factor in het verspreiden van het InDifferent-virus. Met hem aan het roer is besmetting gegarandeerd van Arnhem, naar Gelderland, naar Nederland en…

CARMA SCHAAFSMA

Onze zoon was net van de basisschool af en zat in de 1e klas van het Dorenweerd College toen InDifferent op zijn (en dus op ons) pad kwam.  Hij kwam thuis met het verhaal dat hij “bij InDifferent ging en dat had iets te maken met homo’s en respect enzo”   Geen idee waar hij het over had, maar dat gaat bij ons thuis wel vaker zo. Voor ons als ouders – hij is de oudste van twee kinderen – was het sowieso al een overgang van basis- naar middelbaar onderwijs. 

Op de basisschool kenden we bijna alle ouders, kenden we de leerkrachten en kenden we al zijn vrienden en vriendinnen. Op deze school kenden we helemaal niemand en we hadden geen idee wie of wat InDifferent was. Ik ben me daar toen in gaan verdiepen en heb een aantal keren met oprichter Elmar Noteboom gesproken op Open Dagen. En toen was ik ‘om’. Wat een mooi initiatief! En wat vind ik het noodzakelijk om naast alle ‘droge’ kennis en vaardigheden die ze moeten opdoen om hun diploma te halen, aandacht te besteden aan hun persoonlijke ontwikkeling. Er gebeurt zo veel in de hoofden en lichamen van pubers tijdens de middelbare school periode, daar mag best wat meer aandacht aan besteed worden. Gelukkig hebben de meeste pubers (naast de worstelingen die ze nou eenmaal moeten doorstaan om volwassen te worden) geen last van al die rondvliegende hormonen en de grote druk die van buitenaf op hun schouders wordt gelegd, bijvoorbeeld door social media. Maar sommige pubers worstelen wél met hun identiteit, met een pestverleden, met een heftige thuissituatie of met discriminatie. Hoe mooi is het dan dat ze daar op school een community  voor hebben waar ze zichzelf mogen en kunnen zijn en waar ook ‘gewone’ pubers komen die hen accepteren zoals ze zijn . Ik vind dat echt een toegevoegde waarde voor een school en hoop dat meer scholen dit initiatief oppakken!